Aynı hafta iki seçim yapıldı, ikisi de yapay zekâyla ilgiliydi. 11 Aralık 2025’te Time dergisi yılın kişisi olarak “Yapay Zekânın Mimarları”nı seçti; kapakta aralarında Sam Altman, Jensen Huang, Demis Hassabis ve Dario Amodei’nin bulunduğu sekiz isim vardı. 15 Aralık’ta da Amerikan sözlüğü Merriam-Webster yılın kelimesini açıkladı: slop.
Biri yapay zekâyı yapanları kapağa taşıdı, öbürü yapay zekânın ürettiği çöpe isim koydu. Yılın özeti için fena bir ikili sayılmaz.
İngilizcede eskiden hayvanlara verilen sulu yemek artıkları için kullanılan kelimeyi Merriam-Webster artık şöyle tanımlıyor: genellikle yapay zekâ ile ve yüksek miktarda üretilen düşük kaliteli dijital içerik. Türkçede tam karşılığı yok. Eskilerin köpeğe verdiği yalı bilenler kelimenin tadını az çok anlar. Sözlük gerekçe olarak bu tür içeriğin yapay zekâ araçlarıyla internete yayılmasını ve kelimenin aranma oranındaki artışı gösterdi. Listede öne çıkan öteki kelimeler arasında “tariffs” (gümrük tarifeleri), “conclave” (papa seçimi için toplanan kardinaller meclisi) ve “touch grass” da vardı. Sonuncusu “ekrandan kalk, biraz çimene dokun” anlamında kullanılıyor, slop’a karşı da iyi bir ilaç sayılabilir.
Slop’u tarif etmek kolay, çünkü hepimiz gördük. Kimsenin çekmediği duygusal fotoğraflar, aynı kalıpla yazılmış “inanılmaz bilgi” gönderileri, hiçbir aşçının denemediği tarifler, yapay bir sesin okuduğu ve hiçbir yere varmayan videolar. Çoğunda kontrol edilebilecek bir isim, tarih ya da yer bulunmaz; amaç bilgi vermekten çok bir beğeni, bir paylaşım koparmaktır. Aynı hesap kısa sürede onlarca benzer içerik basar.
Bunun işletmelere bakan bir yüzü de var. Bir firmanın sitesine yapay zekâya yazdırılmış, kimsenin okumadığı yirmi blog yazısı koymak da slop üretmek demek ve okur bunu çabuk fark ediyor. Yapay zekâyla içerik hazırlamakta bir sakınca yok, ben de kullanıyorum. Mesele, taslağın içine sizin bildiğiniz, sizin fotoğrafladığınız, sizin yaşadığınız bir şeyin girip girmediği.